ارزیابی و احیا در مدیریت تروما

ارزیابی و احیا در مدیریت تروما در فایل تب .

در دانش پزشکی به هر نوع آسیب دیدگی، ضربه، جراحت، شوک، آسیب و حادثهٔ وارد شده به بدن انسان گفته می‌شود با این شرط که از خارج به بدن وارد شود و عامل درونی یا بیماری در بدن علت ایجاد آسیب نباشد. اهمیت تفاوت این دو مبحث در اورژانس و فوریت‌های پزشکی مشخص می‌شود؛ مثلاً در برخورد با بیمار دچار سنکوپ یا شوک، اگر عامل آن بیماری باشد، امدادگر به‌آسانی می‌تواند اقدام به جابجایی بیمار کند ولی در شرایط تروما، به علت وجود احتمال آسیب‌های شدید مانند قطع نخاع، هرنوع جابجایی و حرکتِ بیمار بدون ساپورت و ثابت نمودنِ اندام‌های متحرک و توسط اشخاص ناوارد ممنوع است. تروما اگر شدید باشد شخص را به مداوای سریع اورژانسی نیازمند می‌سازد.

تروما ششمین عامل آماری در علل مرگ شمرده می‌شود.

هر چه بیشتر زندگی کنیم، تجربه تروما اجتناب ناپذیر تر خواهد بود. تروما پاسخی به یک رویداد عمیقاً پریشان کننده یا نگران کننده است که توانایی فرد در مقابله را تحت الشعاع قرار می دهد، باعث احساس ناتوانی می شود و در درک طیفی از احساسات و تجربیات اختلال ایجاد می کند.

هیچ استثنائی وجود ندارد و این پدیده در سراسر جهان فراگیر است. یک بررسی جهانی بهداشت روان که توسط سازمان بهداشت جهانی انجام شده است، نشان داد که حداقل یک سوم از بیش از ۱۲۵۰۰۰ نفری که در ۲۶ کشور مختلف مورد بررسی قرار گرفته اند دچار تروما شده اند. این تعداد هنگامی که گروه محدود به افرادی که دچار اختلالات اساسی هستند ، به ۷۰٪ افزایش یافت ، همانطور که توسط DSM-IV تعریف شده است (طبقه بندی موجود در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ، نسخه ۴). اما این آمار فقط برای مواردی است که گزارش شده اند. تعداد واقعی احتمالاً بسیار بسیار بیشتر است.

در حالی که هیچ معیار عینی برای ارزیابی اینکه کدام وقایع باعث علائم پس از تروما می شود وجود ندارد